در رشت به پايان رسانيد و در اين ايام تنها و بي‌کس است و قوم و خويشانش از او سراغي نمي‌گيرند. و او با همه کس بيگانه است و او که جز خداوند متعال کسي يار و نگهداري نداشت جهت تأمين مخارج زندگي و مکاني براي خواب به کارگري پرداخت و تا سال اول متوسطه هم زمان با کار و تحصيل از شهر رشت به تهران مهاجرت نمود تا بتواند در محيطي بزرگ‌تر شغل بهتري پيدا نمايد که پس از مراجعات مختلف به کارخانجات وشرکت‌ها موفق نگرديد به کار مناسب دست پيدا کند و به ناچار به کارگري پرداخت. محمد در اين ايام به ورزش بوکس مي‌پرداخت و از توان بدني بالايي نيز برخوردار بود.وي در سال 1335 در رشته مکانيک موفق به اخذ ديپلم گرديد و پس از آن خود را جهت ورود به دانشگاه در رشته انرژي اتمي و مهندسي ارتش آماده نمود که پس از پذيرش و به دليل جو حاکم بر جامعه و خفقان رژيم پهلوي از تحصيل در آن مکان خودداري نمود و در اين سال‌ها با افکار دکتر شريعتي و کتاب‌هاي استاد شهيد مرتضي مطهري آشنا گرديد و با علاقه خاصي به مطالعه کتاب‌هاي ديني و مذهبي از جمله نهج‌البلاغه و صحيفه‌ي سجاديهپرداخت. شهيد ديدگاني در اواخر سال 1356 همراه و هم گام با امت حزب‌الله وارد صحنه مبارزه با رژيم پهلوي گرديد و در تظاهرات و راهپيمائي‌ها حضوريمؤثر و پررنگ داشت. در سال‌هاي حماسه و خون به زادگاهش بازگشت و در انسجام و اتحاد نيروهاي مذهبي و مومن به کمک ديگر برادران ديني خود پرداخت و با تشکيل گروه‌هاي اسلامي مدافعين توحيدي را در محل راه‌اندازي نمود. پس از پيروزي انقلاب اسلامي وبه جهت به وجود آمدن تشکل‌ها و احزاب مختلف ضد انقلابي محمد با تشکيل انجمن اسلامي و احداث کتابخانه در مسجد محل در معرفي انقلاب اسلامي به جوانان و نوجوانان نقش مهم و مؤثري را ايفا نمود. در اين بين منافقين اسلام در برابر قاطعيت و تلاش‌هاي وافر او که عرصه را بر آن‌ها تنگ نموده بود به پا خاسته و چند باري قصد حمله و به شهادت رساندن وي را داشتند که با عنايات خاصخداوند اين امر به وقوع نپيوست. ديدگاني در سال 1358 و با توجه به علاقه‌اي که به سپاه پاسداران انقلاب اسلامي داشت لباس سبز پاسداري را بر تن نمود و به عنوان عضو شوراي فرماندهي سپاه رودبار مشغول به خدمت شد. وي پس از آن به تهران بازگشت و در تاريخ 7/3/1358 به عنوان رابط تبليغاتي حزب جمهوري اسلامي به فعاليت پرداخت محمد به مدت 3 ماه در افغانستان به سر برد و با اسم مستعار حمدالله و داوود در درگيري با دشمنان اسلام و کمک به مردم مظلوم افغانستان به دفاع از آن‌ها پرداخت. وي پس از مراجعت به ايران وارد سپاه پاسداران منطقه 10 تهران شد و با شروع جنگ تحميلي عراق عليه نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران در اولين روزهاي جنگ خود را به سنگر‌هاي حق عليه باطل رساندو به مقابله با دشمنان کوردل انقلاب پرداخت. شهيد ديدگاني انساني متقي و پرهيزگار بود. عشق به ائمه اطهار و پايبندي به مسائل اسلامي آن چنان در وجودش ريشه دوانده بود که جز خدا نمي‌ديدو جز خدا نمي‌گفت. وي هم چون چراغ پر فروغ در مسير حق و حقيقت گام برمي‌داشت و فروتني در چهره‌اش هويدا بود. ديده با صفاي شهيد از زلال معرفت الهي سرشار بود و در گفتارش صداقت موج مي‌زد. وي در پيام پربارش که در وصيت نامه‌اش براي همگان به ارمغان گذاشته عنوان مي‌کند: مبادا بر کشته‌اي ازپويندگان راه خدا حسرت بکشيدو در افسوسش دل بسوزانيد و برمشيت حضرت حق خشم بگيريد.که دل دشمنان اسلام را شاد خواهيد کرد.محمد در نوشته‌هاي زيبايي که از خود به يادگار گذاشته در طلب شهادت از خالقش چنين بيان کرده است که بارالها خواهان تکه تکه شدن گوشت تنم هستم و مي‌خواهم در معراج الهي آن گونه در برابرت حضور يابم که ذرات وجودم سوار بر بادها در گستره‌ زمين منتشر گردد و سرانجام پيکر پاک و مطهرش در تنگه کورک در منطقه عملياتي سر پل ذهاب، آن گاه که فرماندهي محور را بر عهده داشت در تاريخ 12/12/1361 قبل از اذان ظهر وضوي خون گرفت و با اصابت ترکش خمپاره دشمن نماز سرخش را به مولا امام حسين (ع) اقتدا کرد و درسن 26 سالگي شهد شيرين شهادت را نوشيد و هم نشين عرشيان الهي گشت. پيکر پاک و مطهرش پس از تشييع باشکوه در گلزار شهدا زادگاهش آرام گرفت. روحش شاد و يادش گرامي باد.