«« تقدیم به روان پاک جان باختگان زلزله 31خرداد69»»

«« خرداد شصت و نه »»

تقویم را ، دوباره ورق میزنم

فروردین ، اردیبهشت ، خرداد .....

خرداد ،....خرداد،....!

چه ماه عجیبی است ، ،برای مردم رودبار ،،

ثبت شده بر سلولهای خاکستری ذهن ،

و حک شده بر دالانهای تو در توی قلب

آن سال ،

،،خرداد شصت و نه ،،

بهار ، آماده می شدتا

جای خودرابه فصل ِ گرم بسپارد

و آخرین دقایق این فصل ،

درالتهاب حادثه ای شوم ،

در انتظار واقعه ای تلخ ،

سپری می گشت ،

و عقربه های عجول ِ ساعت ِ دنیا

یک لحظه نیز ، از رفتن ، باز نمی مانند .

سکوت ِشهر ، حل شده در تلواسه ای سیاه

و کودکان ،خسته از بازی ِ روز ،درخوابی سنگین

آرمیده در کنار ِعروسکهایی کودک تر از خویش .

و مادر بزرگ ، خواب ِ تپه های پرشده از بوته های گلپر رامی دید

و نهرهای احاطه شده ، بابوی خوش ِ گیاه ِ پونه

و خوابِ دشتهای شقایق

و تپه های گل گاو زبان ...

و دختران ِ دم ِ بخت ،

غرق در رویاهای خویش

با گردن بندهای خوش عطر ِ بهارنارنج

و بیشمار ،آرزوهای شیرین ...

مردان ِ کار ،

در زیر ِ سقفهای گِلی ،

خواب ِ درختهای همیشه سبزِ زیتون را میدیدند

،، پربارتراز هرسال

و خواب ِ ساقه های طلایی ِ گندم

و فصلِ غلف چینی

،، در کوه ِ «سینه خانی »

و پیشانی های تر شده از کار ِ مزرعه

و آب ِ گوارای چشمه ها

،، در سایه سارِ درختان چنار ...

...........

شبها ، همیشه مَعبَرِ انسان به باغهای خیالند

و بسترها ،آرامگاههای موقّت ِ شبها .

آن شب ، ولی

تمام ِ معادله ها ، درچارچوبی دیگر ، رقم می خورد

هبوط ِ واقعه ، حتی سپید رود را

در بهتی عظیم ،فرو می برد

و کوهها استقامت ِ خودرا

در راه ِ شب ، به فراموشی سپردند.

آنگاه ،

در عمق شب ،

انگار چیزی شکسته شد

و حوصله زمین از آرامشِ سنگینش

گویی سر آمده بود .

آن شب ،

زوزه سگها ، وقوع حادثه را، پیش تر خبر می داد

و جنگلِ زیتون ،،در اظطرابِ حزینی ،

در انتظارِصاعقه ، می پژمرد

سپید رود، سیاه بختیِ مردم را ،

نظاره گر می شد

و شهرِ خفته ،هراسان زخواب برمی خاست ...

و ما ،، برجای ماندِگان ،در آن شبِ سنگین

هر لحظه ای که ،به فردایِ واقعه نزدیکتر شدیم ،

کم کم ،حدودِ حادثه را ،

عاجزانه فهمیدیم

و متنِ حادثه را ، بادوچشم ،باریدیم .

آن شب ، ستاره ها نیز

بر نَطعِ خاکِ پرشده از خون گریستند

و استحالۀ خونین ِ آن شبِ منفور ،

زخمی عمیق ،بردلِ مردم به جا گذاشت .

آن شب ، غریوِ درد

تنها صدای پرشده در سطحِ شهر بود

آن شب ، صدایِ شیونِ مادرها

آن شب ، صدای نالۀ کودکها

آن شب ، صدای ضجۀ مردانِ درد

آن شب ، ....

دیگر چگونه بگویم ، زمین

هرآنچه را که در دلِ خود جمع کرده بود

،، در طولِ سالیان ،،

یکباره ، بیرون ریخت

و غم را در سطحِ این دیار ، ،، به بیرحمیِ تمام

پراکنده کرد .

فردایِ واقعه ،

مردم همه ، گیج و گنگ و مبهوت ،

هنوز نمیدانستند، که چه چیز را باید باور کنند ؟

آنها ،هنوز گرمِ حادثه بودند

آمارِ رخت سفر بسته ها، آنقدر زیاد بود

که هیچ کس ،دیگر

به همسایه اش هم ، تسلیت نمی گفت

آنها فقط ، اشک می ریختند !

آنها ، تصّورِ این بغضِ تازه را ،

در ذهنِ خود ،یک بومِ خالیِ خاک آلود ،

تصویر می نمودند.

................

اکنون ، هنوز هم ،

شبها ، وقتی به خلوتِ خود ، راه می بریم

به یاد می آوریم

حجمِ عظیمی از آوار را

که خاطراتمان را ، در زیرِ ظلمِ خویش ،

مدفون نمود.

و به یاد می آوریم

نَفَس هایی را ، که در سینه ها حبس می شدند

و خنده های قشنگی که دیگر

هرگز ، تکرار نمی شوند

و پیکرهایِ بیجانی که در انتظارِ صاحبانِ خود بودند

تا یکبارِ دیگر ، و برای همیشه

در آغوشِ خاک ، آرام گیرند .

.............

آه ، .....

اکنون ، ای سپید رود ،

ای باغهای مخملیِ زیتون ،

ای کوههایِ ساکت و سنگین ،

و ای درفکِ عظیم

،، که همسایۀ ابرها هستی ،،

آری شما که شاهدِ تاریخِ این دیارید

آری شما که فراز و فرود ِ مردمِ این سامان را

در ذهنِ خود ، ثبت کرده اید ،

با من بگویید ،

این دردِ تا همیشۀ تاریخ را

چگونه تحمّل نموده اید ؟ .....

......................

......................

این روزها ،

بعد از گذشتِ سالهای مکرر ، هنوز هم

تقویم را ،که ورق می زنم ،

خردادماه ،

در ذهنِ من به گونۀ دیگر ، تصویر می شود .

این روزها ،

در عصرهایِ هر پنجشنبه

وقتی مزارِ شهر را ، پر از ازدحام می بینم

از آبادانی اش ، دلم می گیرد

و یادِ ویرانه هایِ حک شده بر خاطرم ، می افتم .

این روزها ،

همین فواصلِ نزدیک و دورِ شهر ،

وقتی به چهره های جوان ،

،، این کودکانِ مبهوتِ روزهایِ پر غم واندوه ،،

که یادگارِ آن شبِ دورند ،

حیره می شوم ، و در چشمهایشان ،تلاء لو امّید را که می بینم

و امتدادِ زمان را که دنبال می کنم

هربار ، به یک تفکرِ پاینده می رسم

یک رازِ سربه مُهر ، و قانمونِ زندگی

و مبهوت می شوم

از سخت جانیِ انسان ، در کشاکشِ دنیا

و اینکه ، چگونه کنار می آییم ، با سخت ترین مصائبِ دوران .

.....................

و عاقبت ، ایمان می آورم ،

به امتدادِ شقایق

به اجتماعِ گلِ سرخ

و

ماندگاریِ زیتون .......

********************************

*******************

*******

«« محمد حسین حسنی »»

««م ، ح ، نسیم »»

« خرداد 91 »