جلو رفتم و عرض کردم:” حاج آقا! نماز خوندید؟” فرمودند:”بله”عرض کردم:” الان وقت نهاره و ما هم داریم می ریم غذا خوری.  تشریف بیاورید در خدمتتان باشیم.”

ایشان با من آمدند به غذاخوری. از طرف دیگر، مسئولان پادگان که سفره ای جداگانه و مفصل برای ایشان در قسمت فرماندهی آماده کرده بودند، آمدند سراغشان که تشریف بیاورید فلان جا، سفره آماده است. آقای خامنه ای گفتند:”خیر. من همین جا چند لقمه ای می خورم”.

آقایان هرچه اصرار کردند، ایشان نپذیرفتند و رفتند یک بشقاب برداشتند و آمدند انتهای صف طولانی غذا و پشت سر من که آخرین نفر بودم ایستادند و بعد از انتظار فراوان، غذا دریافت کردند و کنار ما نشستند و نهار خوردند. این خاطره در ذهن پاسداران جوان اصفهانی برای همیشه حک شد.